Det er forsatt mørkt ute, men no visar klokka ti over fire. Sola er berre begynt å tenke på at den må stå opp, men ute skjer det ting. Det er lettare enn nokon gong og våkne frå søvnen. Fuglar flaksar ned på bakken frå nattekvisten sin, og spelet er i gang.

Ein video som kaskje kan gi forståelse, som kanskje kan gi håp, og som kanskje kan vera til hjelp på dei dagane ting gjer veldig vondt! 

Nattetimane kom, og då klokka var nærare to om natta, våkna eg. Eg var kald, og styrken  i vindkasta var så sterke at eg måtte ut å sjekka om teltet sto trygt!

Ute var det stille, det var kun skritta våra som laga lyd, men plutseleg høyrdest vengeslag, og ei kvit rype letta ifrå bjørkekrattet!

Eg og Elias Jordal går ut av komfortsona i håp om at dykk dreg litt på smilebandet!

Har du kjent at du berre stoppar opp, og du får nesten ikkje ut et ord? Berre står der, vert heilt blank i augene og nyt synet!

Sola var på veg ned, og i Trollstigheimen blandt Kongen, Dronninga og Bispen (fjelltoppar) fann me den perfekte teltplassen!

Ei turglad jente frå sunnmøre, med masse kunnskap og nydelige bilder! I dag skulle me møte ho, og hunden hennar Nansen! Me reiste frå Runde, og eg kjente allerede då at det kribla i magen.

Den fyrste fuglen me møtte på var ei Havsule. Fin og vakker, men plutselig tok båten ein heilomvending, og kapteinen ropte ut til oss, «når eg ser ei havsule svømmande åleine på denne plassen, veit eg at noko er galt.

Eg har prøvd å lage ein film som visar kor utrulig mykje ein kan leggje i friluftsliv.

Eg reiste meg opp igjen, tømte lommene for nøklar og diverse, tok sats og stupte uti.

Eg, Orion og hjorten sto å måpte, før hjorten sprang avgårde! Eg kunne knapt tru mine eigne auge! Hadde hjorten hatt gevir, kunne eg sikkert tatt på den. For ein opplevelse!

Det ser så deilig ut. Den klare stjernehimmelen, den glittrande snøen og det magiske vinterlyset.

Me parkerte, kom inn i gangen, og der satt det to spente barn! Orion gikk rett bort å sleika dei på hånda! Kjærlighet ved fyrste blikk <3

Eg begynte å tenke på snøskred, tenk om eg ikkje fann vegen heim igjen, hadde eg for lite klær? Eg satt meg ned, fyrte på vedkubbane, lagde meg ein kakao, og skulle til å begynne på maten!

Vinteren var alltid meir utfordrande å gå i terrenget. Den djupe snøen begrensa turmulighetane til fots. Eg vil på ski, men korleis ville det vere med vond skulder?

Kajakken, som flyt så lydlaus i bølgene. Eghar måtta satt den på vent, men eg har endå ikkje gitt den opp. Eg vil flyta lydlaus gjennom bølgene igjen.

Målet var å motivere andre til å komme seg ut i naturen, samtidig som eg prøvde å finne meining i kvardagen