Ute var det stille, det var kun skritta våra som laga lyd, men plutseleg høyrdest vengeslag, og ei kvit rype letta ifrå bjørkekrattet!
Kajakken, som flyt så lydlaus i bølgene. Eghar måtta satt den på vent, men eg har endå ikkje gitt den opp. Eg vil flyta lydlaus gjennom bølgene igjen.
Eg, Orion og hjorten sto å måpte, før hjorten sprang avgårde! Eg kunne knapt tru mine eigne auge! Hadde hjorten hatt gevir, kunne eg sikkert tatt på den. For ein opplevelse!
Min nye erfaring for litt umotiverte turbarn, er å prioritere eit godt måltid på turen. Barna mine synest maten smakar ekstra godt ute. Og no tenker du kanskje, det er så mykje ting som må med i sekken, og det er så mykje styr. Men ….
Kjekt å fotografere, men også ein kjempe plass for ungane å leike. Mange kulpar med masse dyreliv i fanga interessa til jenta mi.
Eg begynte å tenke på snøskred, tenk om eg ikkje fann vegen heim igjen, hadde eg for lite klær? Eg satt meg ned, fyrte på vedkubbane, lagde meg ein kakao, og skulle til å begynne på maten!
Meget bra! Og velkommen til min blogg!
Takk for det 😊