Det er forsatt mørkt ute, men no visar klokka ti over fire. Sola er berre begynt å tenke på at den må stå opp, men ute skjer det ting. Det er lettare enn nokon gong og våkne frå søvnen. Fuglar flaksar ned på bakken frå nattekvisten sin, og spelet er i gang.
Min nye erfaring for litt umotiverte turbarn, er å prioritere eit godt måltid på turen. Barna mine synest maten smakar ekstra godt ute. Og no tenker du kanskje, det er så mykje ting som må med i sekken, og det er så mykje styr. Men ….
Ein video som kaskje kan gi forståelse, som kanskje kan gi håp, og som kanskje kan vera til hjelp på dei dagane ting gjer veldig vondt!
Nattetimane kom, og då klokka var nærare to om natta, våkna eg. Eg var kald, og styrken i vindkasta var så sterke at eg måtte ut å sjekka om teltet sto trygt!
Ute var det stille, det var kun skritta våra som laga lyd, men plutseleg høyrdest vengeslag, og ei kvit rype letta ifrå bjørkekrattet!
Eg og Elias Jordal går ut av komfortsona i håp om at dykk dreg litt på smilebandet!
Pulsen min steig, og eg følte meg plutselig veldig liten der eg stod. Frysningane gikk kaldt nedover ryggen og eg begynte å skjelva. Beina vart heilt nummen av adrenalin, samtidig så måtte eg ha fult fokus rundt meg om han plutselig skulle komme imot meg!
Har du kjent at du berre stoppar opp, og du får nesten ikkje ut et ord? Berre står der, vert heilt blank i augene og nyt synet!
Sola var på veg ned, og i Trollstigheimen blandt Kongen, Dronninga og Bispen (fjelltoppar) fann me den perfekte teltplassen!
Ei turglad jente frå sunnmøre, med masse kunnskap og nydelige bilder! I dag skulle me møte ho, og hunden hennar Nansen! Me reiste frå Runde, og eg kjente allerede då at det kribla i magen.