lysimørket

Den natta låg me i lyngen under furutrea og såg opp. Nordlyset voks og breidde seg over himmelen, til det kjendes som om me vart slukte av fargane og stjernene. Då barna hadde lagt seg, vart eg sitjande att i mørket, heilt ute av tida. Først dagen etter måtte eg sjå gjennom bileta for å forstå at det verkeleg hadde skjedd. Eit sjeldant augneblink av undring – så stort at det nesten ikkje kjennest verkeleg.