Viser alle 3 resultaterSortert etter propularitet
Den eine spekkhoggaren var allereie på veg ned i djupet. Att stod berre pusten, lyssett av kveldssola. Samstundes steig den neste roleg opp og skulle til å fylle lufta med eit nytt pust. Eit kort augeblikk der to liv møttest, eitt på veg ned, eitt på veg opp, i det varme lyset frå den siste kveldssola.
Den natta låg me i lyngen under furutrea og såg opp. Nordlyset voks og breidde seg over himmelen, til det kjendes som om me vart slukte av fargane og stjernene. Då barna hadde lagt seg, vart eg sitjande att i mørket, heilt ute av tida. Først dagen etter måtte eg sjå gjennom bileta for å forstå at det verkeleg hadde skjedd. Eit sjeldant augneblink av undring – så stort at det nesten ikkje kjennest verkeleg.
Langs Tindevegen låg fjellet stille medan den låge kveldssola teikna ei skarp grense mellom lys og skugge. Berre nokre få minutt var fjellsida bada i det varme, gylne lyset før sola forsvann bak horisonten og alt vart blått igjen.Det er desse flyktige augneblikka eg alltid leitar etter. Eit motiv som viser korleis naturen kan vere både kraftfull og stillferdig på same tid.